Rezerwat Przyrody Góra Sieradowska to niemal 200 hektarów leśnego terenu w Górach Świętokrzyskich, gdzie można zobaczyć jak wygląda las o charakterze puszczańskim. Położony w południowej części Sieradowickiego Parku Krajobrazowego, chroni północne zbocze Góry Sieradowskiej wraz z jej bogatym, wielogatunkowym drzewostanem. To miejsce dla tych, którzy szukają spokoju w lesie i chcą zobaczyć coś więcej niż typowy las gospodarczy.
- wielogatunkowy drzewostan
- malownicze wzniesienia i doliny
- szlak turystyczny im. E. Wołoszyna
- punkt widokowy na pasmo świętokrzyskie
- spokojna atmosfera z dala od tłumów
Puszczański las w sercu Świętokrzyskiego
Rezerwat powstał w 1995 roku, żeby ochronić naturalne zbiorowiska roślinne o cechach lasu pierwotnego. Na powierzchni 197 hektarów rosną tu głównie jodły i buki, ale nie w monotonnych szeregach – drzewostan jest wielogatunkowy i zróżnicowany wiekowo. Między starszymi drzewami znajdziesz dęby, modrzewie, jawory, klony, jesiony, graby, a miejscami też świerki, sosny, brzozy i olchy.
Teren rezerwatu to nie płaska powierzchnia. Kopulaste wzniesienia przeplatają się z dolinami, którymi płynie Świślina i jej dopływy. Taki ukształtowanie sprawia, że spacer tu nie jest monotonny – raz idziesz pod górę, raz schodzisz w dół wzdłuż strumienia.
Rezerwat nosi imię leśnika Wiktora Kozłowskiego, a szczyt Góry Sieradowskiej (382 m n.p.m.) znajduje się poza jego granicami – chronione jest tylko północne zbocze.
Co zobaczysz w rezerwacie
Przez rezerwat prowadzi niebieski szlak turystyczny im. E. Wołoszyna, który łączy Wąchock z Cedzyną. To wygodna trasa dla pieszych wędrówek, dobrze oznakowana i utrzymana. Szlak pozwala poznać różne partie rezerwatu – od bardziej stromych fragmentów po łagodniejsze zbocza.
W rezerwacie warto dotrzeć do Wąwozu Przedgrabie, który wcina się w zbocze tworząc malowniczą, głęboką dolinę. Niektórzy wędrownicy docierają też na punkt widokowy, z którego w pogodny dzień można zobaczyć całe pasmo świętokrzyskie. Z tego miejsca rozciąga się panorama na Truskolaskę, Witosławską, Szczytniak, Jeleniowską, Łysą Górę, Szczygiełkową, Łysicę, Radostową, Bukową, a nawet ruiny zamku w Bodzentynie. Oczywiście pogoda musi dopisać – we mgle czy w deszczu widok będzie ograniczony.
Roślinność i walory przyrodnicze
Rezerwat chroni zbiorowiska leśne charakterystyczne dla lasów wyżynnych o cechach puszczańskich. Dominacja jodły i buka nie jest przypadkowa – to gatunki typowe dla naturalnych lasów górskich w tym regionie. W podszyciu i runie leśnym rosną rośliny chronione i rzadkie, choć nie są one tak spektakularne jak w rezerwatach skalnych czy torfowiskowych.
Las tutaj ma charakter wielopiętrowy – wysokie jodły i buki tworzą koronę, niżej rosną młodsze drzewa i krzewy, a na dnie leśnym rozwijają się rośliny cieniolubne. Taki układ jest typowy dla lasów naturalnych, gdzie drzewa mają różny wiek i gatunki współwystępują w naturalnych proporcjach.
Dla kogo to miejsce
Rezerwat sprawdzi się dla osób szukających spokojnego spaceru w lesie z dala od tłumów turystycznych. Nie ma tu infrastruktury turystycznej – ani parkingów przy samym rezerwacie, ani punktów gastronomicznych. To raczej przystanek na szlaku niż samodzielny cel wycieczki.
Rodziny z małymi dziećmi mogą mieć problem z bardziej stromymi fragmentami szlaku, ale starsze dzieci przywykłe do chodzenia po górach poradzą sobie bez problemu. Miłośnicy przyrody docenią możliwość zobaczenia lasu o charakterze zbliżonym do pierwotnego, gdzie nie widać śladów intensywnej gospodarki leśnej.
Rezerwat Góra Sieradowska to jeden z trzech rezerwatów w Sieradowickim Parku Krajobrazowym – obok niego warto odwiedzić też Wykus i Kamień Michniowski.
Historia i kontekst regionu
Lasy Sieradowickiego Parku Krajobrazowego mają bogatą historię. W czasie powstania styczniowego w 1863 roku obozował tu generał Marian Langiewicz ze swoimi oddziałami. Podczas II wojny światowej te same lasy były schronieniem dla partyzantów Armii Krajowej. Na terenie parku znajdziesz liczne pomniki, tablice pamiątkowe i mogiły upamiętniające tamte wydarzenia.
Sam rezerwat powstał znacznie później, bo dopiero w 1995 roku, kiedy uznano że zachowanie tego fragmentu lasu w stanie zbliżonym do naturalnego ma wartość przyrodniczą. Wcześniej las był prawdopodobnie użytkowany gospodarczo, ale wystarczająco ekstensywnie, żeby zachować swój naturalny charakter.
Praktyczne informacje
Wstęp do rezerwatu jest bezpłatny – można tu przychodzić o każdej porze roku. Obowiązują standardowe zasady obowiązujące w rezerwatach przyrody: zakaz śmiecenia, rozpalania ognisk, niszczenia roślin i płoszenia zwierząt. Zabronione jest wprowadzanie psów, nawet na smyczy.
Rezerwat leży na wschód od miejscowości Siekierno, w gminie Bodzentyn. Najłatwiej dojechać tu samochodem – z Bodzentyna przez Siekierno w kierunku rezerwatu. Parking znajduje się przy szlaku niebieskim, niedaleko granicy rezerwatu. Można też dojść pieszo niebieskim szlakiem z Wąchocka (około 11-12 km, około 3 godziny marszu) lub z Bodzentyna.
Na spacer po rezerwacie warto zarezerwować 1,5-2 godziny, jeśli chcesz przejść główne partie i dotrzeć do ciekawszych punktów. Krótszy spacer wzdłuż szlaku zajmie około godziny. Teren jest pagórkowaty, więc warto mieć wygodne obuwie turystyczne – zwykłe tenisówki mogą nie wystarczyć, zwłaszcza po deszczu.
Najlepszy czas na wizytę to wiosna, kiedy las budzi się do życia, lub jesień, gdy liście buków i innych drzew liściastych zmieniają barwy. Latem w gęstym lesie panuje przyjemny chłód, co czyni rezerwat dobrym miejscem na ucieczkę przed upałem. Zimą szlaki mogą być zaśnieżone i oblodzone, więc potrzebne będą odpowiednie buty.
W okolicy warto połączyć wizytę w rezerwacie z innymi atrakcjami Sieradowickiego Parku Krajobrazowego – Rezerwatem Wykus z polaną upamiętniającą powstanie styczniowe, Bodzentynem z ruinami zamku, czy Wąchockiem ze słynnym opactwem cysterskim. Taka trasa daje pełny obraz tego fragmentu Gór Świętokrzyskich.